Babam güneş gözlüğü ile konuşmamı istemez.
Bir şey diyeceksem, hemen, ''Gözlüğünü çıkar, gözlerini görmeden seni anlayamıyorum,'' der.

Bazı insanlar mimiksiz ve katı olduğundan gözlerinden bir şey okumak çok güç.
Gözlük takmalarına gerek yok.
Tüm kötü duygularını gözlerinin ardına kalplerine saklıyorlar, orada besleyip büyütüyorlar.
İşte, o cins insanoğluna sinsi diyoruz.


Eskiden, cenazeye güneş gözlüğü ile katılan entel kesimin bu durumunu, ağlamaktan şişen gözlerini saklamak istemeleri olduğunu sanırdım.
Saf ve iyi niyetli olduğumdan bahsettim, şimdi ayıplamayın beni.

Tabii sonradan anladım, meğer ağlayamayan gözlerini saklamak isterler, aslında yeterince üzülmedikleri gözlerinden okunmasın isterlermiş.

Sonuç: Hayatta en çok korktuğum insanlar; mimik kullanmayan, gözleri donuk olanlar.