Yalnız yaşamak neden bu kadar özendiriliyor, yalnız yaşamakta bu kadar güzel olan ne var, anlam veremiyorum.

Ya ben inanılmaz geri kafalı ve fazlaca ailesine düşkün biriyim ya da bu yalnız yaşama ütopyası altında başka projeler var: Türk aile ve kültür yapısını bozmak gibi. Bu bir komplo teorisi olabilir ama üzerinde de düşünülmesi gerektiği de muhakkak.

Bazen bir tatil, bazen bir iş ya da bambaşka zorunlu nedenlerle annemler yokken Ankara'daki evimizde yalnız yaşıyorum. Ve işte bu zamanlarda arkadaşlarımdan sıklıkla şöyle mesajlar alıyorum; keşke senin yerinde ben olsam, ah ben de yalnız yaşamak istiyorum, oh keyfin beyde yok ve daha nice benzerleri...

Kendimi anlatayım; Ankara'ya tek başına gelmem gerektiğinde uçuş vaktinden bir gün önce, gece ağlamaya başlıyorum, cidden! Uçağımın olduğu gün annemle babamı gördüğüm her yerde ağlıyorum. Annemler havaalanına bırakırken evet, havaalanında onlarca kişi arasında mendilli sümüklü kız da benim! Sanki gören de asırlarca ayrı kalacağız sanır, en fazla ayrılığımız 2 ay!

Eve geldiğim ilk gece tüm ev üstüme üstüme geliyor, o kadar yalnız hissediyorum ki! Ipıssız. Eğer evdeysem annemle babamı günde 3 öğün görüntülü aramazsam duramıyorum. 



Yalnızlığın nesi güzel!? Hadi mecburi sebepler olur, tayin, evlenme vesaire gibi durumlarda yalnız yaşamak bir mecburiyet, tamam.

İlkokul özentisi çocukların anketlerdeki "en büyük hayalin nedir?" sorusuna verdikleri; kendime ait bir evde yalnız yaşamak, cevabı gibi bir yaşam arzusu bize "batılı pek yüksek aydın kesimin" empoze ettiği bir kültür yozlaşmasından başka bir şey değil. 

Her geçen gün anne babamız yaşlanırken onlarla birlikte geçireceğimiz süre azalırken bu yalnız yaşama fikrinin nesi harika anlayamıyorum. 

Yok yalnız yaşamak insanı güçlü kılarmış, özgüven sahibi yaparmış, bla bla bala! En güçlü olduğunuz an arkanızı dayayabileceğiniz sevdiklerinizin yanınızda olduğu andır. Aksini iddia edebilir misiniz?

Eskiden çokça yaşlanmaktan korkardım, sanırım son zamanlarda en çok, günün sonunda, belki son nefeste yalnız kalmaktan korkuyorum.