Sosyal medyayı, özel hayatımızın en özel kısımlarına dahil eder olduktan sonra, bir çok kimsenin dikkatini çeken hatta bazı kesimlerce abartı bulunup eleştirilen yeğen düşkünlüğünü asla kınamadım.
Böyle bir giriş yapıyorum ki, sizde kınadın da başına geldi diye bir tevehhüm hasıl olmasın.

Instagram'da yeğenim de yeğenim diye poz poz fotoğraf paylaşanlar, 
yeğenini ağzından düşürmeyenler, 
telefonlarına duvar kağıdı yapanlar, 
hatta, bak yeğenim hanimiş hanimiş diye fotoğraflarını sizin gözünüze gözünüze dayayıp şehla bakışlı şapşik bile olsa,
size zorla ''ay ne tatlı'' dedirten hala ve teyzeler kervenanına 2 ay sonra katılıyorum.
Nihahay!



Instagram'da bebeğimizin, eli ile parmağımı kavradığı klasikleşmiş pozu paylaştığım an bilin ki artık "hala"yım.
Kendimi hala olmak için doğmuş gibi hissediyorum, yeni sıfatıma o kadar hazırlıklıyım.
Lakin halam olmadığı için herhangi bir hala idolüm yok. Nasıl hala olunur, bir hala neler yapar, kendi kendime öğreneceğim.
Belki biraz Dilber Hala izleyebilirim. :)

Ve daha doğmamış bir çocuğu nasıl bu kadar sevebiliyorum, daha doğmadan nasıl bu kadar çok rüyama giriyor onu da bilmiyorum.

Ama size kesin olarak tavsiye edebileceğim bir şey var;
2 ay sonra yeğenim doğduğunda,
buralarda yeni doğum yapmış bir kadın özeni ile, ay ay, hatta belki gün gün, 
yok bugün agu dedi, 
bugün gugu dedi, 
çişini yaptı, 
gazını çıkardı, 
güldü, 
ağladı, 
düştü kalktı, diye sizin okurken hiç bir zevk almayacağınız, 
epey sıkılıp bu sevindirik ne yazıyor böyle diye bezginlik geçireceğiniz yazılara hazırlıklı olmanız gerektiği.

Not: Allah'ın çok sevdiği, Allah'ı çok seven bir prenses olarak büyür inşallah. Çünkü artık evdeki imparatorluğumu ona bırakıp tacımı devrediyorum.

Hala Sultan Nabrut Bildirdi.