Şurada olsam kalabalıkların içine karışşam. Kimse beni tanımasa ya da görmese.
Bende arkamda bıraktığım kimseyi düşünmesem ve kimseye ihtiyaç da duymasam. Kendime yetebilsem.
Oralarda birilerini tanıyıp bağlanmaya da kalkmasam her zaman yaptığım gibi.

İnsanları sevmekten de vazgeçsem.
Hele üzerime yapışmış olan şu çocukluğumu bir çırpıda çıkarsam.
Üzülmek, eleştirilmek yargılanmak nedir ne kelime olur unutsam.
Daha önce yaşadığım ne varsa hatta konuştuğum dili bile unutup başka bir dilde başka bir şehirde yepyeni insanlarla hayata baştan başlasam.
Kendimi birilerine karşı sorumlu hissetmekten, emanet durmaktan kendi evimde misafir olmaktan, hatta kendi evim olmadığı gerçeği ile belki zilyon kez baş başa bırakılmaktan, hep hatalı taraf olmaktan yoruldum.


Evet şu an istediğim şu resimde görünen ışıklardan birini yakmış olan elin sahibi olmak...