Üniversiteden mezun olana kadar cimri hatta haristim.
Kuruşumun hesabını yapardım. Hatta daha küçük yaşlarda bayram vs. tüm harçlıklarımı biriktirir babama dolar, marka çevirtirdim.
Sonra babam vermezdi o paraları ki, o da ayrı bir mevzu yani.
Hatta babamla yazılı bir borç mukavelemiz var.
Durumum düzelince diye şerh koyduğu için bana ödeme yapmıyor.
15-16 yıldır her istediğimde durumum düzelince demiştim diyor.
Tam tüccar kafası var, üçkağıtçı.

 Bakkala gideyim, abur cubur alayım, paramı harcayım diyen bir çocukta olmadım.
Hem evde kutu kutu olurdu, babam toptan alırdı biraz ondan, hem de boğazına düşkün bir çocuk olmadığımdan.
Cimrilik deyince Varyemez amcayı anmadan olur mu?

Büyüdüm, ve kendi paramı kazandım, ne zamanki cüzdanıma kendi param girdi, ondan sonra paranın kıymeti kalmadı bende.
Aldığım parayı oraya buraya savurdum. Elimde kalanı anneme verdim ve bir daha asla cüzdanımda ne kadar param var bilmedim.

Çalıştıktan sonra ne değişti de bu hale geldin? derseniz, bilmiyorum.

 Çocukluktaki para biriktirme huyumun yerinde yeller eserken, şimdi artık para yerine dost biriktirmeye karar verdim.
Hiç değilse babam onları zimmetine geçiremiyor. Hahah!

 Ha şu da var ki, mevzu dost biriktirmek olunca çok fakirim. Hımm nasıl derler, meteliğe kurşun sıkıyorum.