Şimdikileri bilmem ama çocukluğumuzdaki çizgi filmlerde, erkek kahramanlar; genellikle az biraz aptal, çoğu zaman beceriksiz ve akıllı karıları yada kız arkadaşları tarafından yönetilen karakterler.
Ama tüm bunların yanında her zaman karısına yada kız arkadaşına çok aşık ve sadık.



Mesela Taş Devri'nde Fred Çakmaktaş.
Aptal ve saf olan bu adam karısına çok aşıktı.
-Vilmaaa sebebi hayatımmm,
diye bağırması hala kulaklarımdadır.




Jetgiller'de George Jetgil de aptaldı, şaşkındı, saftı.
Ama yine karısına çok aşıktı.




Arı Maya'da erkek arı olan Billy yine pek bir şapşaldı.
Arı maya ise malumunuz, zeka fırtınası.




Heidi 'de ise Peter; Heidi 'nin peşinden koşan, amiyane tabirle, kafası tam basmayan bunu da açıkça itiraf eden erkek karakterdi.




Candy 'de Antonie; tamam, yakışıklıydı, naifti lakin bir animasyona aşık olan zavallı küçük kızlar olarak kabul edelim ki, biraz idraksizdi, pısırıktı, çevresindeki olaylardan bihaberdi, falanlar,filanlar.

Örnekleri çoğaltabilirim, aksi örneklerde sunabilirsiniz bana, kabul ederim.
Ama benim çocukluğumda beynime işleyen şey; erkeklerin biraz aptalca olduğu ve kadınların onları gütmesine ihtiyaç duyduğu.
O yüzdendir ki, zeki bir erkek ile karşılaştığımda nadir bir eser, ne bileyim, İbrahim Çallı 'nın portrelerinden biri ile karşı karşıya kalmışım gibi hissederek,
-Baba bana bunu al, demek istiyorum. :)