İlk aşk hikayemin altına yorum bırakanların tümü,
ilk okul çağını Amerikan tıraşı ile tamamlayan biçare kızlardan oluşuyor.
Arkadaş beni okuyan bir tane bile mi lüle saçlı kız çocuğu yok?
Hepiniz mi acıların çocuğusunuz :)

 Aşk hayatımı :P  anlatmaya kaldığım yerden  devam ediyorum.
O gün,o sözleri ile benim kelebeklerimi hareketlendiren çocuk,daha sonra yardımcım oldu.
Ben sınıf başkanı o benim yardımcım,o açıdan.
Başka bir deyişle ben aşık,o maşuk :P

 Eminim o da bana aşık olurdu,belki,bir ihtimal...
Şayet bana bakınca aynaya bakmış gibi olmasaydı.
Nasıl mı?

 Nasıl desem,biraz Avrupai bir çocuktu,yani kulaklarına düşen saçlara sahipti.
Benim sahip olmadığım saçlar hani :P
Saç boyumuz sene sonuna doğru eşitleniyordu.
Onun yanında asker arkadaşı gibi bir görüntü arz ediyordum muhtemelen.

Sizde de böyle bir oyun var mıydı,bizim sınıf mı icat etti? bilemem ama en gözde oyunumuz ''erkekler kızlara'' karşı idi.
Oyunun sistematiği yakalamaca ile aynı olsa da erkeklerin kızları yakalamaya çalışması kuralı vardı.
Kızlar kaçsın,erkekler kovalasın.

 Ve beni okuyan güzel insan, inan ki o çocuk hep beni yakalasın isterdim. >.<
Ara sıra başka kızları yakalayarak beni aldattı ama ''dansa davet'' oyununda beni eş seçerek gönlümü almasını bilirdi sonunda.

 Aramızdaki dillendirilmemiş,hatta o çocuk aklı ile gönüllendirilmemiş tek taraflı aşk yerini ''Ölümüne Kankayız'' ilişkisine bıraktı.

 Sonra...

 Sınıf başkanı ve yardımcısı olmak üzere bir nevi meslektaş olduğumuz için de,mesleki çatışmalar,görevi kötüye kullanma,kaytarma,gevşeklik,sınıf dolabının anahtarının kaybolması meselesine benzer sorumsuzluklarından oluşan şiddetli geçimsizlik baş gösterdi.
Tek celse de boşadım. Kalbim "boş oldu"!

 Açık söylemek gerekirse asıl büyüyü bozan tüm yaşıtlarımız ve dahi ben,o yaşlarda uzayıp serpilirken, onun aynı boy ve ebatlarda kalması,kişisel* ay pardon,bedensel gelişimini tamamlayamamasıydı.
Bu o zamanlarda benim için bir erkeğin kel kalmasına denk olmalı ki ilk aşkımı ardımda bırakıp diğer ilk aşkıma yelken açtım.
Ve ilk aşklarım hiç bitmedi...
Çünkü her seferinde bir öncekinin gerçek aşk olmadığını anladım.
Halen ilk aşkımı arıyorum.

 Tüm çocukça duygularımı açığa çıkarıp kendimi rezil rusva ettiğim bir yazının daha sonuna gelmiş bulunuyorum.
Adios!

 *Bu bahsi geçen çocuğun bir önceki yazımda bahsettiğim atılımından sonra ona benzer kahramanca bir yönünü görmedim ayrıca.
O kadar harika bir çocuk olmamakla birlikte bütün sınıftaki kızlar ona aşıktı...